Wednesday, 21 September 2016

প্ৰত্যাখ্যানৰ উপকাৰিতা আৰু অৰুণাভ কুমাৰ




“Ideas are like viruses. When experimented with and executed well, they infect people and spread like contagious fever.”
অনন্য-অগতানুগতিক চিন্তাৰে সমৃদ্ধ হৈ খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষতম বিন্দুত অৱস্থান কৰিবলৈ সমৰ্থ হোৱা “দা ভাইৰেল ফিভাৰ”(The Viral Fever; TVF) নামৰ ইউ টিউব চেনেলৰ ব্যক্তিগত ৱেবচাইটত উক্ত কথাখিনি (www.tvfmedialabs.com) লিখা আছে ৷ ব্যতিক্ৰমী ৱেবপৃষ্ঠাখনৰ মনোগ্ৰাহী কাৰুকাৰ্যতেই তেওঁলোকৰ চিন্তাৰ কিছু আভাস পাব পাৰি ৷  

ইউ টিউবৰ দৰ্শকৰ বাবে ‘দা ভাইৰেল ফিভাৰ’ (টিভিএফ) এটা নতুন নাম নহয়৷ আই আই টি খড়্গপুৰৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ, আমেৰিকাৰ বায়ুসেনাৰ পৰামৰ্শদাতাৰ কাম কৰিবলৈ সুযোগ পোৱা,বিহাৰৰ যুৱক অৰুণাভ কুমাৰে শ্বাহৰুখ খানৰ ৰেড ছিলিছ এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ অধীনত ফাৰাহ খানৰ লগত সহযোগী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল ৷ তাৰ পিছত তেওঁ জনপ্ৰিয় মিউজিক চেনেল এম টিভিত এটা অনুষ্ঠানত “জিনিয়াছ ডায়েৰী” অনুষ্ঠান এটাৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল ৷ কিন্তু তেওঁ কামটোত সন্তুষ্টি নাপালে৷ তেওঁ যেনেকুৱা এটা অনুষ্ঠান কৰিব বিচাৰিছিল, এম টি ভি চেনেলটোৱে তেওঁক সেইটো কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া নাছিল৷ অৰুণাভে ব্যংগাত্মক অনুষ্ঠান এটা আৰম্ভ কৰিব খুজিছিল৷ এম টি ভিয়ে তেওঁৰ নতুন চিন্তাটোক সমৰ্থন নকৰাত তেওঁ অলপ হতাশ আৰু ক্ষুণ্ন হ’ল৷ কিন্তু   এমটিভিৰ প্ৰত্যাখ্যানে তেওঁৰ মনোবল ভাঙিব নোৱাৰিলে৷

“যেতিয়া এম টিভিয়ে মোৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিলে,তেতিয়া সেইটো মোৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰত্যাখ্যান হৈ পৰিল৷ ভাৰতীয় যুৱচামে এনে অনুষ্ঠান চাব নোখোজে-তেওঁলোকে এনেদৰে ভাবিছিল ৷ কিন্তু তেওঁলোকৰ ধাৰণাক মই ভুল প্ৰমাণিত কৰিব বিচাৰিছিলোঁ৷”-অৰুণাভৰ মন্তব্য ৷তাৰ পিছতেই অৰুণাভে  আই আই টি খড়্গপুৰৰ দুজনমান ছাত্ৰৰ লগ লাগি ইউ টিউবত দা ভাইৰেল ফিভাৰ নামৰ চেনেলটোৰ জন্ম দিলে ৷ কুৱেনটিন টাৰানটিনোৰ প্ৰখ্যাত ইনগ্লৰিয়াছ বাষ্টাৰ্ডৰ ব্যংগাত্মক উপস্থাপনে আৰম্ভ কৰিলে তেওঁলোকৰ প্ৰথমটো সৃষ্টি “ইনগ্লৰিয়াছ চিনিয়ৰছ্”৷ প্ৰথমটো ভিডিঅ’ত তেওঁলোকে লাভ কৰিলে প্ৰায় সোতৰ হাজাৰটা দৰ্শন ৷ তাৰপিছত তেওঁলোকে এম টিভিৰ বিখ্যাত ‘ৰ’ডিছ’ নামৰ ৰিয়েলিটি শ্ব’টোৰ ব্যংগ কৰিলে ৷ তীক্ষ্ণ ব্যংগৰে সমৃদ্ধ “ৰাউডিছে” লাভ কৰিলে অভূতপূৰ্ব সফলতা ৷ তেওঁলোকে লাভ কৰিলে লাখতকৈও অধিক ইউ টিউব দৰ্শন৷ ২০১০ চনত জন্মলাভ কৰা চেনেলটোৰ এতিয়ালৈকে মুঠ অনুসৰণকাৰীৰ সংখ্যা ১০ লাখতকৈও অধিক ৷ ভাৰতৰ ৰাজনীতি,সমাজনীতি,যুৱ সমাজৰ বৈচিত্ৰময় চৰিত্ৰ,জনপ্ৰিয় ৰিয়েলিটি শ্ব’- সকলোকে ব্যংগৰ শানিত অস্ত্ৰৰে প্ৰহাৰ কৰি যোৱা দা ভাইৰেল ফিভাৰে ভাৰতীয় দৰ্শকক “বেয়াৰলিং স্পিকিং উইথ আৰ্ণৱ গোস্বামী”, “কে আই ডি“,“পিটছাৰছ”,”পাৰমাণেণ্ট ৰুমমেট”ৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিছে৷ সমালোচকেও এইসমূহ চুটি ছবিৰ যোগাত্মক সমালোচনা কৰিছে৷  অলপতে তেওঁলোকে মুক্তি দিছে ‘পাৰমানেণ্ট ৰুমমেট’ৰ দ্বিতীয়টো সংস্কৰণ৷ নক’লেও হ’ব পূৰ্বৰ দৰে এইবাৰো দৰ্শকে আদৰি লৈছে তেওঁলোকৰ চিন্তাক৷

ভাৰতবৰ্ষৰ ডিজনি নাইবা HBO হোৱাৰ উচ্চাকাংক্ষা পুহি ৰখা ‘দা ভাইৰেল ফিভাৰ’ৰ Chief Experiment Officer অৰুণাভ কুমাৰক সোধা হৈছিল –ভাৰতৰ মাটিত তেওঁ কি ৰস বিচাৰি পায়?- উত্তৰত অৰুণাভে কৈছিল -“India is very funny country without a sense of humor. Hypocrisy is one thing I find very funny and ironic.
(তথ্যৰ উৎস-ইণ্টাৰনেট)

Sunday, 24 July 2016

কেৰ’লি টেকাছ-এটা প্ৰেৰণাদায়ী কাহিনী

কেৰ’লি টেকাছ-এটা প্ৰেৰণাদায়ী কাহিনী
----------------
'If you can't fly then run. If you can't run then walk.
If you can't walk,then crawl.
But whatever you do you have to keep moving forward.”-Martin luther king,Jr

কেৰ’লি টেকাছ নামেৰে এজন পিষ্টল শ্বুটাৰ আছিল ৷ লক্ষ্যভেদত অসাধাৰণ সাফল্য অৰ্জন কৰা, হাংগেৰীয়ান আৰ্মীৰ সুনিপুণ সৈনিক কেৰ’লিয়ে একাধিক ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাত নিজ প্ৰতিভাৰ চমকপ্ৰদ প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াই সকলোকে বিস্ময়াভিভূত কৰিছিল ৷ দেশবাসীৰ আন্তৰিক ইচ্ছা আছিল-১৯৪০ চনত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া অলিম্পিকত কেৰ’লিয়ে নিজৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উজাৰি দিব আৰু পিষ্টল শ্বুটিঙত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰি বিশ্ব-দৰবাৰত হাংগেৰীৰ নাম জিলিকাব ৷ কেৰ’লিয়েও চেষ্টাত ক্ৰূটি কৰা নাছিল ৷ দীৰ্ঘদিনীয়া প্ৰশিক্ষণ আৰু অধ্যৱসায়ৰ বলত কেৰ’লিৰ দক্ষতা দুগুণে বাঢ়ি গৈছিল ৷ অ’তদিনে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা সপোনটোক বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ কেৰ’লি যেন ব্যগ্ৰ হৈ উঠিছিল ৷ কেৰ’লিৰ সপোনটো দিঠকত পৰিণত হ’লনে !

১৯৩৮ চনত সংঘটিত হোৱা এটা অনাকাংক্ষিত ঘটনাই কেৰ’লিৰ জীৱনৰ গতি সম্পূৰ্ণ সলাই পেলালে ৷ আৰ্মিৰ প্ৰশিক্ষণ শিবিৰ এটাত কেৰ’লি প্ৰশিক্ষণৰত অৱস্থাত আছিল ৷ প্ৰশিক্ষণৰ মাজতেই গ্ৰেণেড এটা দলিয়াবলৈ যাওঁতে গ্ৰেণেডটো কেৰ'লিৰ হাততে ফুটি থাকিল ৷ যিখন হাতেৰে পিষ্টল চলাই কেৰ’লিয়ে সোণৰ পদক অৰ্জন কৰাৰ স্বপ্ন দেখি আহিছিল,শক্তিশালী গ্ৰেণেডৰ বিষ্ফোৰণে সেইখন হাত মুহূৰ্ততে বিক্ষত কৰি পেলালে ৷ এতিয়া কেৰ’লিয়ে কি কৰিব ! তেওঁৰ সমুখত দুটা বিকল্প-জীৱনৰ আকস্মিক দুৰ্ঘটনায়ে নিথৰ কৰি থৈ যোৱা সপোনটোক সাবটি জীৱনৰ বাকীছোৱা সময় হতাশা আৰু নিৰাশাৰ মাজত কটাই দিয়া ৷ অন্যথা ঘটনাবহুল জীৱনৰ অৱশ্যম্ভাৱিতাক স্বীকাৰ কৰি এই ঘটনাটো স্মৃতিৰ পৰা দলিয়াই দি অক্ষত অৱস্থাত থকা বাঁওহাতখনেৰে জীৱনৰ সপোনটোৰ পিচে পিছে দৌৰা ৷ কেৰ’লিয়ে কোনটো পথেৰে অগ্ৰসৰ হ’ল ?

এফালে আছে সম্ভাৱনা আনফালে আছে অনিশ্চয়তা ৷ জীৱনৰ এই কেঁকুৰিত অৱস্থান কৰি কেৰ’লিয়ে জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্তটো সাহসেৰে গ্ৰহণ কৰিলে ৷ দৃঢ় মনটোৱে তেওঁৰ বাঁওহাতখনত পিষ্টলটোক তুলি দিলে ৷ জনমানসৰ পৰা আঁতৰত থাকি কেৰ’লিয়ে দিন-ৰাত একাকাৰ কৰি পিষ্টল-চালনা চলাই গ’ল ৷ লক্ষ্য এটাই-লক্ষ্যত উপনীত হোৱা ৷ যিটো হাতেৰে কেৰ’লিয়ে আখৰ এটাকে লিখিব নোৱাৰিছিল,সেইখন হাতেৰে কেৰ’লিয়ে পিষ্টল চলাবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে ৷
বছৰজোৰা প্ৰশিক্ষণৰ সফল সমাপ্তিৰ পিছত কেৰ’লিয়ে ১৯৩৯ চনত প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰিলে ৷ উপস্থিত প্ৰতিযোগীসকলৰ চকু কপালত উঠাই কেৰ’লিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় খেল সমাৰোহত অংশগ্ৰহণ কৰিলে ৷ গ্ৰেনেড-বিষ্ফোৰণত কেৰ’লিয়ে সোঁহাতখন হেৰুউৱাৰ দুসংবাদ তেওঁলোকে লাভ কৰিছিল ৷ তেওঁলোকে ভাবিছিল দেশৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শ্বুটাৰ কেৰ’লিয়ে জীৱনত দুনাই পিষ্টল হাতত নলয় ৷ কিন্তু কেৰ’লি আছিল বেলেগ ধাতুৰে গঢ়া মানুহ ৷ কেৰ’লিৰ অসামান্য মনোবল আৰু দুৰন্ত ইচ্ছা-শক্তিৰ উজ্জ্বলতম নিদৰ্শনৰ স্বাক্ষুস প্ৰমাণ তেওঁলোকে লাভ কৰিলে,যেতিয়া বাওঁহাতেৰে পিষ্টল চলোৱা কেৰ’লিয়ে প্ৰতিযোগিতাখনত চূড়ান্ত বিজয়ীৰ সন্মান লাভ কৰিলে ৷

কেৰ’লি থমকি নৰ’ল ৷ প্ৰশংসা বুটলাত ব্যস্ত নাথাকি ১৯৪০ চনত হ’বলগীয়া অলিম্পিকৰ বাবে কেৰ’লিয়ে জোৰদাৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰিলে ৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথা, দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ বাবে ১৯৪০ চনৰ অলিম্পিক স্থগিত হ’ল ৷ ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে নিৰাশাৰ বতাহজাক বলিছিল যদিও সেইয়া স্থায়ী নহ’ল৷ কেৰ’লিয়ে এইবাৰ ১৯৪৪ চনৰ অলিম্পিকৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই গ’ল ৷ পিছে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ বিভীষিকাই এইবাৰৰ অলিম্পিককো গ্ৰাস কৰিলে ৷ কেৰ’লিৰ সপোনে এইবাৰো পূৰ্ণতা নাপালে ৷ আশাহত হৈছিল যদিও কেৰ’লিৰ ধৈৰ্যচ্যুতি নঘটিল ৷

১৯৪৮ চন ৷ লণ্ডন অলিম্পিক ৷ প্ৰতিযোগিতা আৰম্ভ হ’ল ৷ এইটো দিনৰ বাবেই যে কেৰ’লিয়ে অধীৰভাৱে অপেক্ষা কৰি আছিল ৷ বিশ্ববিজয়ী হোৱাৰ পৰমাকাংক্ষাৰে কে’ৰলি আগুৱাই গ’ল ৷ বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ পৰা অহা পাকৈত নবীন শ্বুটাৰসকলৰ লগত বয়সৰ আঁচোৰ লগা ৩৮ বছৰীয়া কেৰ’লিয়ে তীব্ৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়ালে ৷

সোণৰ পদক কাৰ হাতলৈ আহিল,জানেনে পাঠকসকল ? বাওঁহতীয়া কেৰ’লি টেকাছৰ হাতলৈ।কেৰ'লিৰ ডিঙিত অলিম্পিকৰ স্বৰ্ণৰ পদকে শোভা বৰ্ধন কৰিলে ৷ পিছে কেৰ’লি ইমানতো সন্তুষ্ট নহ’ল ৷ ৰৈ থাকিবলৈ যেন কেৰ’লিৰ সময় নাই ৷ ১৯৫২ চনৰ অলিম্পিকতো কেৰ’লিয়ে ভাগ ল’লে, আৰু সমগ্ৰ বিশ্ববাসীক স্তম্ভিত কৰি পুনৰবাৰ স্বৰ্ণৰ পদক অৰ্জন কৰিলে ৷
~~~~~~~~~~~~~~
সকলোখিনি থকাৰ পিছতো বহুতো মানুহৰ অভিযোগ আৰু অসন্তুষ্টিৰ তালিকাখন অসীম ৷ অজুহাতো অজস্ৰ ৷ জীৱনৰ স্বাভাৱিক ঘটনা এটাতে দিক্-বিদিক হেৰুৱাই দিশহাৰা হোৱা মানুহৰ সংখ্যা এইখন বিশ্বত তাকৰ নহয় ৷ পিছে এইখন পৃথিৱীতে কেৰ'লি টেকাচৰ দৰে এনে অসাধাৰণ মানুহো আছে-যিয়ে জীৱনৰ মোক্ষম আঘাতক জীৱনৰ এটা স্বাভাৱিক  অংশ হিচাপে গণ্য কৰি আঁকোৱালি লৈছে।সপোনৰ পিছে পিছে দৌৰি তেওঁলোক ক'ৰবাত উজুটি খাইছে,ক'ৰবাত পিছলি পৰিছে,অংগক্ষত হৈছে;কিন্তু তেওঁলোকৰ জীৱন- যাত্ৰা স্থবিৰ হোৱা নাই। দুদিন দেৰিকৈ হ'লেও
এইসকল স্বপ্নাতুৰৰ মুখত সাফল্যৰ হাঁহি জিলিকি উঠিছে।  অপৰিসীম মনোবল আৰু অকল্পনীয় ধৈৰ্যৰ পৰিচয় দি তেওঁলোকে অতিক্ৰম কৰিছে এটাৰ পিছত আনটো জীৱনৰ পথ ৷ কাৰণ আগুৱাই যোৱাটোৱেই তেওঁলোকৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য।

Friday, 4 March 2016

‘জয় গংগাজল'


প্ৰকাশ ঝাৰ জয় গংগাজল
------------------------------------
সদ্যমুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ছবি জয় গংগাজলৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু হৈছে ভূমিকেন্দ্ৰিক সংঘাত ৷ ছবিখনক ২০০৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা অজয় দেৱগন অভিনীত গংগাজলৰ ছিকুৱেল হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে পূৰ্বৰ গংগাজলত  অজয় দেৱগনৰ বলিষ্ঠ অভিনয়ৰ তুলনাত জয় গংগাজলৰ আভা মাথুৰ(প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা)ৰ চৰিত্ৰটো অনুজ্জ্বল যেন বোধ হল৷ একছনৰ দৃশ্যসমূহত দৰ্শকৰ মনত প্ৰত্যয় জন্মাব পাৰিলেও আভা মাথুৰৰ চৰিত্ৰটোক বলিষ্ঠভাৱে উপস্থাপন কৰাত প্ৰকাশ ঝা সম্পূৰ্ণ সফল নহল৷ গংগাজলৰ প্ৰযোজক,পৰিচালক,চিত্ৰনাট্যকাৰ,কাহিনীকাৰ প্ৰকাশ ঝাই ছবিখনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ৷ আৰক্ষী বিষয়া বি এন সিঙৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা ঝাৰ অভিনয় ভাল লাগিল ৷

কাহিনীৰ পটভূমি-বিহাৰৰ বাংকীপুৰ নামৰ অঞ্চল এটা ৷ বাংকীপুৰৰ স্থানীয় বিধায়ক বাবলু পাণ্ডেৰ নিৰ্দেশ অমান্য কৰাৰ সাহস নকৰে বাংকীপুৰৰ আৰক্ষী তথা প্ৰশাসনে৷ ভায়েক ডব্লিউ পাণ্ডেৰ অপকৰ্মবোৰত বিনাদ্বিধাই সন্মতি প্ৰদান কৰে ক্ষমতাশালী বিধায়ক বাবলু পাণ্ডেই৷ চামান্থা প্ৰজেক্টনামৰ এক বণিক গোষ্ঠীয়ে বাংকীপুৰত ১৬০০ মেগাৱাটৰ এটা তাপ-বিদ্যুৎ প্ৰকল্প নিৰ্মাণ কৰাত আগ্ৰহী ৷ কোটিটকীয়া প্ৰকল্পটোৰ বাবে আৱশ্যকীয় মাটিৰ যোগান ধৰাৰ স্বাৰ্থত বিধায়ক বাবলু পাণ্ডেৰ ছত্ৰছায়াত ভায়েক ডব্লিউ পাণ্ডেই গাঁৱৰ দুৰ্বল,ক্ষমতাশূন্য শ্ৰেণীটোৰ ওপৰত শোষণ,নিৰ্যাতন চলাবলৈ লয়৷ গাঁৱৰ কৃষকৰ ওপৰত জাপি দিয়া হয় অতিৰিক্ত ঋণৰ বোজা৷ দুখে-শোকে জৰ্জ্জৰিত কেইবাজনো দুখীয়া কৃষকে সঠিক সিদ্ধান্ত লব নোৱাৰি চৰম হতাশাৰ বলি হৈ এসময়ত আত্মহত্যাৰ পথ বাছি লয়৷

ডব্লিউ পাণ্ডেৰ কথা মতে উঠা-বহা কৰিবলৈ অমান্তি হোৱা গাঁৱৰে এজনী ছোৱালীয়ে এই সমগ্ৰ ঘটনাটোৰ তীব্ৰ প্ৰতিবাদ কৰে৷ বাংকীপুৰৰ হৰ্তা-কৰ্তা আৰু বিধাতাস্বৰূপ ডব্লিউ পাণ্ডেৰ কু-চক্ৰান্তৰ বলি হৈ ছোৱালীজনীৰ পিতৃয়ে সংঘটিত কৰা আত্মহত্যাৰ ঘটনাইও তাইৰ মনোবল ভাঙিব নোৱাৰে৷ ডব্লিউ পাণ্ডেৰ বাবে এই ছোৱালীজনী মূৰৰ কামোৰণি হৈ উঠে৷ এই সমগ্ৰ ঘটনাটো বাংকীপুৰৰ আৰক্ষী বাহিনীৰ নতুন মুখ আভা মাথুৰৰ কৰ্ণগোচৰ হয় ৷ ডব্লিউ পাণ্ডেৰ অপশাসন আৰু ভ্ৰষ্টাচাৰৰ ইতি পেলাবলৈ আভা মাথুৰ সংকল্পবদ্ধ হয়৷ অধিকাংশ হিন্দী ছবিত দেখুওৱাৰ দৰে জয় গংগাজলতো আৰক্ষী বাহিনীৰ অসহায় ৰূপটো প্ৰদৰ্শিত হল৷ ক্ষমতালোভী আৰু স্বাৰ্থপৰ নেতা-মন্ত্ৰীৰ আঙুলিৰ ঠাৰত নৃত্য কৰা উচ্চ পদবীধাৰী আৰক্ষী বিষয়াৰ চিৰপৰিচিত অসহায় আৰু নিৰ্লিপ্ত ৰূপটো৷

শোষিত,নিষ্পেষিত শ্ৰেণীটোৰ মনত পুঞ্জীভূত হৈ থকা ক্ষোভৰ উদ্গীৰণে কি বিপৰ্যয় সাধিব পাৰে, আইনী বিচাৰ-প্ৰক্ৰিয়াৰ স্বচ্ছতা আৰু দক্ষতাৰ প্ৰতি সন্দিহান হৈ উঠা শোষিত শ্ৰেণীটোৱে ৰাইজৰ আদালতত কিদৰে দোষীক শাস্তি প্ৰদান কৰে- বাংকীপুৰৰ এইসকল ক্ষোভিত জনতাৰ পৰিৱৰ্তিত ৰূপটো মধ্যান্তৰৰ পাছৰ কাহিনীভাগত দেখুওৱা হল৷ কিন্তু কাহিনীটোক অনাৱশ্যকভাৱে দীঘলীয়া কৰা যেন বোধ হ'ল ৷  

জয় গংগাজলত সংগীত সংযোজন কৰিছে অভিজ্ঞ চালিম-চুলেইমানে৷ মুন্না মৰদানি(মুৰুলী শৰ্মা) আৰু বাবলু পাণ্ডে’(মানৱ কৌল)ৰ অভিনয় ছবিখনৰ ইতিবাচক দিশ৷

ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছৰ ছবি-সমালোচক শোভ্ৰা গুপ্তাই জয় গংগাজলক পাঁচৰ ভিতৰত ১.৫ নম্বৰ দিছে৷ প্ৰকাশ ঝাৰ অভিনয়-দক্ষতাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি শোভ্ৰা গুপ্তাই এনেদৰে লিখিছে- “The best part about ‘Jai Gangaajal’, director Prakash Jha’s latest foray into the country’s badlands, is a surprise acting turn by Jha himself: as a corrupt-cop-with-a-latent-conscience, Jha looks as if he has been doing this all his life, so comfortable is he in front of the camera.”

টাইমছ্ অৱ ইণ্ডিয়াই জয় গংগাজলক ৩.৫, ভিজ এন ডি টিভিয়ে ২.৫ আৰু টলি ট্ৰেণ্ডজে ৪ নম্বৰ দিছে ৷ হিন্দুস্তান টাইমছে প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাক বলিউডৰ নতুন ডাবাং ৰূপে অভিহিত কৰি ছবিখনক পাঁচৰ ভিতৰত ২.৫ নম্বৰ প্ৰদান কৰিছে৷

Wednesday, 24 February 2016

কৰিম, কৰিম বুলি ভাবি থকা কামবোৰ




“Twenty years from now, you will be more disappointed by the things that you didn’t do than by
 the ones you did do. So throw off the bowlines, sail away from safe harbor, and catch the trade winds in your sails.  Explore, Dream, Discover.” Mark Twain



এজন মানুহ আছিল৷ মানুহজনে প্ৰত্যেক পুৱা এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰে৷ বজাৰৰ পৰা কি কি কিনিব,কাৰ্যালয়ত কি কাম কৰিব,কাম কৰি ক’লৈ যাব,ঘৰৰ কোনটো সামগ্ৰীৰ মেৰামতি কৰিব-ইত্যাদি কামৰ বিষয়ে খুব চমুকৈ,দুই বা তিনিটা শব্দত লিখি দহটামান পইণ্ট প্ৰস্তুত কৰে৷ প্ৰত্যেকটো কাম সম্পন্ন কৰি উঠি সেই নিৰ্দিষ্ট পইণ্টটোৰ কাষতে শুদ্ধ চিন এটা দি থয়৷ এই মানুহজনৰ আপদীয়া পেটৰ বিষ এটা আছে৷ স্বাস্থ্য-পৰীক্ষাৰ বাবে সেয়ে তেওঁ নিয়মীয়াকৈ চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ গৈ থাকে৷ তেনে এটা পৰীক্ষা কৰাবৰ বাবেই এদিন চিকিৎসালয়লৈ যাওঁতে চিকিৎসকৰ মুখেৰে তেওঁ গম পালে যে তেওঁৰ পাকস্থলীত কেন্সাৰ নামৰ বিষাক্ত কীটটোৱে প্ৰৱেশ কৰিছে৷ তেওঁৰ হাতত সময় আছে মাথোঁ তিনি মাহ৷ মৃত্যু অৱধাৰিত৷ এনে আষাৰ কথা শুনি মানুহজন স্বাভাৱিকতেই হতভম্ব হৈ পৰিল৷ অবাক-বিস্মিত হৈ মানুহজনে কম্পিত স্বৰেৰে কৈ উঠিল- ‘ই কেনেকৈ সম্ভৱ! মইতো কেন্সাৰ হ’বলগীয়া একো কামেই কৰা নাই৷ না মদ খাওঁ, না চিগাৰেট খাওঁ,না মা-মছলা বেছিকৈ খাওঁ৷ ই অসম্ভৱ কথা৷’ কিন্তু মৃত্যু জীৱনৰ নিষ্ঠুৰ সত্য-পলমকৈ বা সোনকালে ই অহাটো নিশ্চিত৷ মানুহৰ হাজাৰ আৰ্তনাদ- চিৎকাৰ কৰক, মৃত্যুক ভেটা দি ৰাখিব নোৱাৰে৷ বিমৰ্ষ,বিষণ্ণ মনেৰে মানুহজন ঘৰলৈ গ’ল৷
হতাশগ্ৰস্ত মানুহজনে তাৰ পিছদিনা মেজত বহিল৷ ‘দিনটোত কৰিবলগীয়া কাম’ৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ হাতত কমল তুলি ল’লে৷ প্ৰথম দুটামান শাৰী লিখিছিলহে মাত্ৰ, তেনেতে তেওঁ পিছফালৰ পৰা মাত এটা শুনা পালে৷ ঘূৰি দেখে;তেওঁৰ সৈতে অবিকল চেহেৰাৰ মানুহ এজন৷ তফাৎ মাথোঁ সাজ-সজ্জা আৰু অভিব্যক্তিত৷  জাক-জমকীয়া সাজ-পোছাক পৰিহিত মানুহজন লয়লাস খোজেৰে কাষ চাপি আহিল আৰু মানুহজনৰ জীৱনটোক নিৰস আখ্যা দিয়াৰ লগতে তীব্ৰ ইতিকিং,তোষামোদেৰে উপচাই পেলালে৷
তেওঁ ক’লে “আপুনি বহু বছৰৰ আগতেই মৰি গৈছে৷ এইখন ( এক্স-ৰে’ৰ ৰিপ’ৰ্টখন) মাথোঁ আপোনাৰ মৃত্যুৰ লিপিবদ্ধ প্ৰতিবেদনহে৷”
থোকা-থুকি মাতেৰে মৃত্যুমুখী মানুহজনে ক’বলৈ ধৰিলে “চাওক৷ মোৰো বহুত আকাংক্ষা আছে৷ এনেকুৱা বহুত কাম আছে যিবোৰ মই কৰিবলৈ বিচাৰোঁ৷”
“যেনে কেনেকুৱা?”
“মই এখন গাড়ী কিনিব খোজোঁ,বিদেশ-ভ্ৰমণ কৰিব খোজোঁ....”
“তেন্তে তুমি তোমাৰ তালিকাখনত সেইবোৰ কথা নিলিখা কিয়?”
মৃত্যুমুখী মানুহজনৰ চকুহাল হঠাৎ তিৰবিৰাই উঠিল৷ মৰি থকা মানুহজনে যেন হঠাতে জীৱনক বিচাৰি পালে৷ মেজৰ ওপৰত পৰি থকা পুৰণি তালিকাৰ কাগজখন দলিয়াই এখন নতুন তালিকা তৈয়াৰ কৰিলে৷ “মোৰ মৃত্যুৰ পূৰ্বে কৰিব লগীয়া কাম”-তালিকাৰ ওপৰত তেওঁ ডাঙৰ আখৰেৰে লিখিলে৷
মৃত্যুৰ শংকা আৰু আতংকই যিজন মানুহৰ মনোজগতক অতবেলি বিষাদ আৰু নিৰাশাৰ ক’লা ডাৱৰে আৱৰি ৰাখিছিল সেইজন মানুহজনৰ মুখখন এতিয়া জীয়াই থকাৰ তীব্ৰ বাসনাৰে উজ্জ্বল হৈ উঠিল৷ মনত একোণত অতদিনে সোমোৱাই ৰখা সপোনবোৰ বাস্তয়াৱিত কৰাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ তেওঁৰ অভিব্যক্তিত পৰিস্ফুট হৈ উঠিল ৷
মানুহজনে প্ৰথমেই গৈ গাড়ী ক্ৰয় কৰিলে, তাৰ পিছত গীতাৰৰ শিক্ষা ল’লে,বিদেশত থকা তেওঁৰ বন্ধুক লগ কৰিলেগৈ,কৈশোৰ কালৰ প্ৰেমিকাৰ সমুখত ভালপোৱাৰ কথা ব্যক্ত কৰিলে,বহুদিন মাত-বোল নথকা ভায়েকজনৰ লগত আপোনত্বৰ বান্ধোনেৰে বান্ধ খালে৷ তালিকাভুক্ত আটাইবোৰ কাম সঠিকভাৱে সম্পাদন কৰি এসময়ত মানুহজনে মৃত্যুক সাবটি ল’লে৷ মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেওঁ ঘৰ,গাড়ীকে আদি কৰি ব্যক্তিগত কেতবোৰ সা-সামগ্ৰী বিগত তিনিটা মাহত লগ পোৱা মানুহকেইজনলৈ উছৰ্গা কৰি গ’ল৷
‘দাছভিদানিয়া’ নামৰ পুৰণি হিন্দী ছবি এখনৰ কাহিনী আছিল এইটো৷
দৰাচলতে মানুহজনে তিনিটা মাহত যিবোৰ কাম কৰিলে সেইবোৰ কাম কাহানিবাই কৰি পেলাব পাৰিলেহেঁতেন৷ কামবোৰ তেওঁৰ সামৰ্থ্যৰ ভিতৰতে আছিল৷ কিন্তু আশংকা,সংশয়,লাজ,ভয়,অভিমান,ইগ’-এই নেতিবাচক শক্তিবোৰে তেওঁক আগবাঢ়িবলৈ দিয়া নাছিল৷
কিছুমান মানুহ মৃত্যুৰ পিছতো জীয়াই থাকে৷ কিছুমান মানুহ জীয়াই থাকোঁতেই মৃত্যু বৰণ কৰে৷ কৰিম কৰিম বুলি ভাবি থকা কামবোৰ কৰা নহয়,লিখিম লিখিম বুলি ভাবি থকা কথাবোৰ লিখা নহয়,অথচ অলপমান সাহস গোটালেই এই কামবোৰ কৰিব পৰা যায়৷ কিছুমান কথা মুখৰ আগতে থাকে,কিন্তু দৰকাৰী সময়ত ওলাই নাহে৷ যেতিয়া কথাবোৰ ওলায়,তেতিয়া বহু পলম হৈ যায়৷ অলপমান অভিমান,কিছু ইগ’-এইবোৰৰ কাৰণেই কিমান যে অমূল্য সম্পৰ্ক ছেদ হৈছে ৷
জীৱনটো হৈ পৰে ৰসহীন,বৈচিত্ৰ্যহীন,প্ৰত্যাহ্বানশূন্য৷ ত্ৰিশ বছৰতে মানুহ আলৰ বুঢ়া হৈ পৰে৷ তাৰ পিছত এদিন যেতিয়া চহৰৰ একোণৰ পুৰণি বন্ধুৰ লগত আড্ডাত গভীৰ শোকভৰা মন্তব্য এষাৰ ওলাই যায়, জীৱনৰ মাহাত্ম্য বুজিও নুবুজা অজলা মানুহে হুমনিয়াহ কাঢ়ি কয়--‘ বুজিছা ভাবিছিলোঁ মেট্ৰিক পাছ কৰি ফটোগ্ৰাফাৰ হ’ম৷ বিয়েৰ গ্ৰাইল,ষ্টিভেন আষ্টিনৰ দৰে পাহাৰে-পৰ্বতে ঘূৰি ফুৰিম৷ আমাজনলৈ যাম৷ একোৱেই নহ’লগৈ৷ ভাবিছিলোঁ ‘তাই’ক এদিন সকলো কথা খুলি ক’ম৷ আজীৱন তাইক সংগ দিয়াৰ কথা ক’ম৷ নাই,নোৱাৰিলোঁ৷ মা-দেউতাই চাই দিয়া ছোৱালীজনীকে জীৱন-সংগিনী কৰি ল’লোঁ৷ এতিয়া ন বজাত অ’ফিচলৈ যাওঁ,দুপৰীয়া টিফিন খাওঁ, পাঁচ বজাত  ঘৰলৈ আহোঁ৷ সন্ধ্যা শ্ৰীমতীৰ লগত চাহ-বিস্কুট খাই টিভি চাই চাই গোটেই দুনীয়াখনকে গোৱাল-গালি পাৰোঁ, ন বজাত ভাত খাওঁ,দহ বজাত বৰলা কাই চাই শুবলৈ যাওঁ৷’ছেহ্ জীৱনটোত দেখোন একোৱেই নহ’ল৷ কিমান সপোন দেখিছিলোঁ,কিমান আকাংক্ষা আছিল-একোৱেই কৰিব নোৱাৰিলোঁ৷’
মানুহৰ জীৱনটো এনে হ’ব নালাগে৷ মানুহে জীৱনটো এবাৰেই পায়৷ পৰিপূৰ্ণতাৰে,আশা কৰাধৰণে মানুহে জীৱনটো উপভোগ কৰিব লাগে৷ নহ’লে জীয়াই থাকোঁতেই আমাৰ ভিতৰৰ আত্মাটোৰ মৃত্যু ঘটে৷ বাহিৰত থাকে কেৱল অস্থিচৰ্মসাৰ দেহাটো৷
ক’ৰবাত পাইছিলোঁ-“সেইজন মানুহেই সুখী যিজন মানুহে পুৱা পাঁচ বজাত শোৱাৰ পৰা উঠে ,নিশা দহ বজাত শোৱাপাটীলৈ যায় আৰু তেওঁলোকে ভালপোৱা কামবোৰ কৰি দিনটোৰ সময়ছোৱা অতিবাহিত কৰে৷”



'এয়াৰলিফ্ট্'ৰ কথাৰে


সদ্যমুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ছবি ‘এয়াৰলিফ্ট্’ত বলিউদৰ প্ৰচলিত যি নীতি অৰ্থাৎ-‘প্ৰয়োজন হওক বা নহওক; ছবিত গীত-নাচৰ সংযোজনৰে দৰ্শকক মনোৰঞ্জন প্ৰদান কৰা’ , সেই বিশেষ নীতিটোৰ হেৰ-ফেৰ নহ’ল৷ এই কাৰবাৰবোৰ ভাল নালাগে৷ এইবোৰে কাহিনীৰ গভীৰতাত আঘাত হানে৷ ছবিখনৰ গাম্ভীৰ্য ম্লান কৰে৷ গতিশীল কাহিনীটোৰ প্ৰতি থকা উৎকণ্ঠা অন্তৰ্হিত হয়৷ অভিলেখসংখ্যক এক লাখ সত্তৰ হাজাৰ ভাৰতীয় নাগৰিকক বিমানৰ জৰিয়তে স্থানান্তৰকৰণৰ ঐতিহাসিক ঘটনাক মূল আধাৰ হিচাপে লৈ নিৰ্মিত ছবিখনৰ আনুষংগিক দিশবোৰ অৱশ্যে বেয়া নালাগিল ৷ ১৯৯০ চনত কুৱেইটত ইৰাকী সেনাৰ দ্বাৰা সংঘটিত হোৱা আক্ৰমণৰ সময়ছোৱাত এজন কুৱেইট-নিবাসী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ীৰ মনত জাগ্ৰত হোৱা দায়িত্ববোধ, মানৱতাবোধৰ নিদৰ্শন এই ছবিখনত প্ৰতিফলিত হৈছে৷ ১৯৯০ চনৰ আগষ্টৰ প্ৰথমটো সপ্তাহত ছাদ্দাম হুছেইনৰ আৰ্শীবাদপুষ্ট ইৰাকী সেনাই কুৱেইটৰ স্থানীয় লোকৰ ওপৰত অতৰ্কিতে চলোৱা আক্ৰমণ,স্থানীয় লোকসকলৰ নিৰ্মম হত্যালীলা, টেংকৰ দ্বাৰা সুউচ্চ অট্টালিকাৰে পৰিৱেষ্টিত চহৰখনক ধ্বংসনগৰীলৈ পৰ্যবসিত কৰাৰ দৃশ্যসমূহৰ উপস্থাপন লেখত ল’বলগীয়া বিধৰ হৈছে৷ অভিনয়-শিল্পীসকলে নিজৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব উজাৰি দিছে,তাত কোনো শংকা নাই৷ কুৱেইটত বন্দী ভাৰতীয়সকলক উদ্ধাৰৰ অৰ্থে সেইসময়ৰ ভাৰত চৰকাৰে খৰতকীয়াকৈ সিদ্ধান্ত লোৱাত যে অৱহেলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল,সেইয়াও দৰ্শকক বুজাই দিয়া হৈছে৷  উল্লেখ্য যে ,বিভীষিকাময় সেই সময়ছোৱাত সন্ত্ৰাস আৰু সংশয়ৰ লগত সহাৱস্থান কৰি থকা এক লাখ সত্তৰ হাজাৰ ভাৰতীয়ক সংগঠিত কৰি ৪৮৮ খন ফ্লাইটেৰে বিমানেৰে ভাৰতলৈ ঘূৰাই অনাৰ 
বিস্ময়কৰ ঘটনাটোৱে গিনিজ বুকতো স্থান দখল কৰিছে৷


(ৰচনাকালঃ২৩ জানুৱাৰি,২০১৬)

সাম্প্ৰতিক সময়ৰ ভ্ৰাম্যমানৰ নাটক



যোৱা বছৰত(২০১৫ বৰ্ষত) দুটা জনপ্ৰিয় নাট্যগোষ্ঠীয়ে মঞ্চস্থ কৰা দুখনমান নাটক চাই ভৱিষ্যতে ভ্ৰাম্যমানৰ নাটক নাচাওঁ বুলিয়েই সংকল্পবদ্ধ হৈছিলোঁ৷ পিছে দুৰ্বলতাআৰু আশা’—এই দুয়োটাই মিলি যোৱাবছৰৰ সেই সংকল্পটোক পৰাভূত কৰিলে৷ নাটকৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বলতা’ ; এখন ভাল নাটক চোৱাৰ আশা৷ সেয়ে গলোঁ, এক জনপ্ৰিয় নাট্যগোষ্ঠীৰ এখন জনপ্ৰিয়নাটক চাবলৈ ৷

দুদিনমান আগতে চাই অহা এই নাটকখনে মোক দুখী কৰিলে৷ এনে এখন নাটক চাবলৈ যে ধনৰ খৰছ কৰিলোঁ, সময়ৰ খৰছ কৰিলোঁ-তাকে উপলব্ধি কৰি বেজাৰ লাগিল ৷ আজিকালি সংলাপৰ জৰিয়তে ব্যৱসায় কৰাৰ নব্য পৰম্পৰা এটা গঢ় লৈ উঠিছে৷ কোনো বিখ্যাত চিমেণ্ট কোম্পানী,কোনো জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিকৰ নাম সংলাপত সংযোজন কৰি নাট্যগোষ্ঠীবোৰে সেই বিশেষ কোম্পানীটোৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰে৷ কিন্তু ব্যৱসায়িক স্বাৰ্থজড়িত এই কামবোৰে সেই বিশেষ দৃশ্যকেইটাৰ উপস্থাপন কৃত্ৰিম আৰু অস্বাভাৱিক কৰি তোলে, দৃষ্টিকটু কৰি তোলে৷ এইবোৰৰ জৰিয়তে এটা কথা প্ৰতিপন্ন হয় - দৰ্শকক উন্নত মানৰ নাট উপহাৰ দিয়াতকৈ তেওঁলোকে কোনো ব্যৱসায়িক গোষ্ঠীক সন্তুষ্ট কৰাতহে অধিক আগ্ৰহী৷ সেই তৃতীয় পক্ষক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তেওঁলোকে নাটকৰ মান,নাটকৰ সংলাপ,নাটকীয় উপাদানৰ লগত আপোচ কৰিবলৈও ইচ্ছুক৷ এইবোৰ হতাশাজনক কথা৷ নিজে সৃষ্টি কৰা বস্তুটোক প্ৰাণভৰি ভাল পাব নোৱৰা, প্ৰকৃত শ্ৰদ্ধা আৰু সন্মান যাঁচিব নজনা মানুহেহে এনে কাম কৰিব পাৰে৷

অসমৰ নাট্যগোষ্ঠীসকললৈ মোৰ বিনম্ৰ অনুৰোধ -আপোনালোকে অসমৰ ৰাইজক ভাল নাটক উপহাৰ দিয়ক৷ কিছুমান পাতল, গভীৰ দৃষ্টি নথকা নাটকীয় উপাদান সৃষ্টি কৰি অসমৰ ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ গৌৰৱোজ্জ্বল বৰ্ণময় ইতিহাসক উপলুঙা কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰিব ৷ বৰ দোষণীয় কাম কৰা হব৷ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াছাৰেও নাটক লিখিছিল৷ সেৱাব্ৰত বৰুৱাইও নাটক লিখিছিল৷ হেমন্ত দত্তইও নাটক লিখিছিল৷ তেওঁলোকৰ নাটকত আজিৰ দৰে কাৰিকৰী কৌশলৰ প্ৰয়োগ নাছিল৷ দাক্ষিণাত্যৰ ছবিৰ আৰ্হিত একশ্যনৰ দৃশ্য নাছিল৷ তথাপিও তেওঁলোকৰ নাটক চাবলৈ দূৰ-দূৰণিৰ পৰা মানুহ আহিছিল,দুই-তিনিটা দৰ্শনী হৈছিল৷ তেখেতসকলৰ সেইসমূহ সৃষ্টিৰ মহত্ব স্মৰণ কৰি আজিও বহু লোকৰ মন ৰোমাঞ্চিত হৈ উঠে৷ আপোনালোকে তেনে পৰ্যায়ৰ নাটক সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰেনে; যিখন নাটকৰ  কাহিনী,সংলাপ আৰু অভিনয়  দহ-বিশবছৰৰ পিছতো চৰ্চাৰ বিষয় হৈ থাকিব ?

আপোনালোকৰ নাটকসমূহত চিঞৰ-বাখৰ আৰু কোৰ্হালময় পৰিৱেশ কিয় এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰিছে ? নাচ-গানৰ অত্যধিক সংযোজন কিহৰ বাবে? নাটকত সুস্থ হাস্যৰসৰ সংযোজন কৰাত আপত্তি কি ?  দৰ্শকক হঁহুৱাবলৈ গৈ কিছুমান বিকৃত কাৰবাৰ কিয় কৰিবলৈ লৈছে? অভিনেতাৰ দ্বাৰা কিছুমান বিকৃত আৰু অতি-নাটকীয় ভংগীমা উপস্থাপন কৰি আপোনালোকে অসমীয়া সমাজৰ বা মানৱ-জীৱনৰ কোনটো মৌলিক সমস্যাৰ  ওপৰত আলোকপাত কৰিব বিচাৰিছে?

আমাক সমগ্ৰ অসমতে খলকনি তোলা’, ‘তীব্ৰ আলোড়ণ সৃষ্টি কৰানাটক লাগে৷ কিন্তু সেই আলোড়ণ তোলা নাটকবোৰ,খলকনি তোলা নাটকবোৰ ভালব লাগিব৷

অত্যধিক মছলাৰে ৰন্ধা মাংসৰ তৰকাৰীখনে পেটৰ অপকাৰ কৰে৷ মাংস খোৱাৰ লোভ আৰু আঞ্জাৰ গোন্ধত আপোনপাহৰা হৈ মাংসৰ জোলেৰে ভাত খাই থাকোঁতে খাওঁতাজনে কথাটো দকৈ উপলব্ধি নকৰে৷ খাই উঠাৰ পিছত যেতিয়া তেওঁৰ পেটটো বিষাবলৈ আৰম্ভ কৰে,যেতিয়া তেওঁ গৈ দুদিন চিকিৎসালয়ত পৰি থাকিবলগীয়া হয় তেতিয়া তেওঁ হৃদয়ংগম কৰে যে-তেওঁ এটা ভুল কাম কৰিলে৷ অতিপাত মছলাৰে ৰন্ধা মাংসৰ আঞ্জাখন তেওঁ খাব নালাগিছিল ৷ আপোনালোকৰ নাটকবোৰতো মছলাৰ প্ৰয়োগ অত্যধিক হৈছে৷ এতিয়া নাটকত মছলা দিব নে নিদিয়ে, বা দিলে কিমান দিব-সেই পৰিমাণটো সোনকালে নিৰ্ণয় কৰিলে ৰাইজৰ উপকাৰ হ'ব৷ অন্যথা অত্যধিক মছলাৰে তৈয়াৰী এই নাটকবোৰ চাই চাই মানুহবোৰ এসময়ত বেমাৰী হবগৈ ৷ পেটৰ নহয়  মনৰ বেমাৰী ৷ মানুহক বেমাৰী কৰাটো ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হব পাৰে জানো ? হোৱা উচিত জানো ? কথাবোৰ দকৈ ভাবি চাবৰ হল ৷




চাহ আৰু চাহৰ কাপ


শিক্ষাৰ্থীৰ দল এটাই তেওঁলোকৰ শিক্ষাগুৰুক এদিন দেখা কৰিবলৈ গল৷ বহুদিনৰ মূৰত মৰমৰ ছাত্ৰসকলক লগ পাই শিক্ষকজন আনন্দত আত্মহাৰা হৈ উঠিল৷ পৰম উৎসাহেৰে তেওঁলোকে কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ কথা পাতি থাকোঁতে শিক্ষকজনে এসময়ত মন কৰিলে- ছাত্ৰসকলৰ বক্তব্যত আনন্দ আৰু উদ্যম ক্ৰমাৎ অদৃশ্য হৈছে আৰু তাৰ ঠাইত জীৱনৰ প্ৰতি অভিযোগ তীব্ৰতৰ হৈ পৰিছে৷ চাকৰি,ধন-সম্পত্তি,ঐশ্বৰ্য-বিভূতি,সামাজিক মৰ্যাদা-এইসকলো দিশতে অসন্তুষ্টিৰ ছাপ স্পষ্টৰূপত দেখা গৈছে৷
মনতে কিবা এটা ভাবি শিক্ষকজন বহাৰ পৰা উঠি গল৷ ছাত্ৰসকল বহি থাকিল৷
কিছুসময়ৰ পিছত শিক্ষকজন উভতি আহিল৷ তেওঁৰ হাতত বিভিন্ন আৰ্হিৰ,নানাৰঙী কেইটামান কাপ দেখা গল৷ 
তেওঁ ছাত্ৰসকলৰ সমুখৰ ঘূৰণীয়া মেজখনত কাপকেইটা থলে৷ কাপকেইটা আগত ৰাখি শিক্ষাগুৰুয়েনো নতুন কি শিক্ষা দিয়ে,তাৰে বুজ লবলৈ আটাইকেইজন ছাত্ৰ ব্যগ্ৰ হৈ পৰিল৷
কাপকেইটালৈ আঙুলিয়াই শিক্ষাগুৰুৱে কলে-চাহক যদি জীৱন বুলি ধৰা,তেন্তে ধন-সম্পত্তি,চাকৰি আৰু সামাজিক মৰ্যাদা-এইবোৰ হব চাহ থবলৈ ব্যৱহৃত হোৱা একো একোটা কাপ৷ চাহ খোৱাটোহে তোমালোকৰ উদ্দেশ্য৷ কিন্তু চাহ খাবলৈ এৰি ভালতকৈও ভাল কাপ বিচৰাতহে তোমালোক এতিয়া ব্যস্ত হৈ পৰিছা ৷ মনে বিচৰা কাপটো হাতত লৈও তোমালোকে কাপটোতেই দৃষ্টি নিবদ্ধ ৰাখিছা,সমস্ত মনোযোগ কেন্দ্ৰীভূত কৰিছা । চাহৰ প্ৰকৃত সোৱাদ লবলৈ পাহৰি গৈছা৷ তেনেকুৱা হব নালাগে৷ কাপ বিচৰাতে আত্মবিভোৰ নহ'বা। চাহকণৰো সোৱাদ লবলৈ শিকিবা মোৰ ছাত্ৰসকল৷"
(ইণ্টাৰনেটত উপলব্ধ অইন এটা কাহিনীৰ আলম লৈ)